Pakjes en zakjes, het debat.

Gisterenavond was de 1e editie van “het grote pakjes en zakjes” debat. Initiator: Karin Luiten, ook wel @kokenmetkarin. Ik zeg 1e editie, want wordt vervolgd, hoop ik.
De geplande 1,5 uur werd 2 uur en een kwartier en nog waren niet alle stellingen aan bod gekomen. Voeding leeft, zoveel is duidelijk.
Een zaal vol culinair geëngageerde types, tegenover mensen uit diverse takken van de levensmiddelenbranche.
Dat leverde mooi debat op!
Een aantal opvallende uitspraken:

“De industrie wil mensen graag helpen met zelf koken”

“Gezond eten is toch vaak een kwestie van budget”

“Vraag creëert aanbod”

“De industrie is druk bezig te “ontstapelen” en “smaaklawaai” te verminderen”

Allereerst 1 algemene opmerking: ik vind het jammer dat “pakjes en zakjes” niet voorafgaand aan het debat gedefinieerd werden. De discussie dwaalde te vaak af naar zaken als rijst (uit een pakje), voorgesneden groenten (uit een zakje) en of de foodies uit de zaal soms hun eigen wijn, bier en kaas maken.
Daarom hier mijn definitie van “pakjes en zakjes”.

Pakjes en zakjes bevatten ingrediënten die je niet of minder gebruikt als je zelf kookt. Voor zout en suiker geldt dat dit in pakjes en zakjes vooral wordt toegevoegd om het gebrek aan pure ingrediënten te maskeren. Door smaak te versterken hoef je uiteindelijk minder van het, waarschijnlijk duurdere, “hoofdingredient” te gebruiken.
Maar goed, mijn definitie, dus voel je geheel vrij deze anders in te vullen.

Terug naar de uitspraken:
De industrie wil mensen graag helpen met zelf koken……
Tja, daar viel ik even stil. Het is nl. aan diezelfde industrie te danken dat de meeste mensen het idee hebben dat ze het zelf niet meer kunnen. Waar onze oma’s een kaassaus uit hun losse pols schudden, (bechamel, de moeder der sauzen) denkt de huidige generatie dat kaassaus niet anders gemaakt kan worden dan uit een zakje van Knorr. Of een willekeurig ander merk.
De supermarktketens doen in deze meer hun best, evengoed zijn de kookpromoties daar meestal ook van een pak of zak producent.

Levensmiddelenfabrikanten en retailers hebben maar 1 belang. En dat is geld verdienen. De producent ontwikkelt producten waar u vervolgens niet meer zonder kunt en de supermarkten verkopen deze graag omdat er op groente, fruit en andere natuurlijke producten geen drol te verdienen valt.

Gezond eten is toch vaak een kwestie van budget
Helaas voor een deel waar.
Waar tijd (of prioriteit) ontbreekt om alles “from scratch” te maken komt gemaksvoedsel al snel om de hoek kijken. En nergens zie je een duidelijkere tweedeling in koopkracht versus gezond.
De bak lasagne van de euroshopper kost maar 2,5 euro en bevat weinig goeds. Een kant en klaar maaltijd van Marqt, gemaakt van pure ingrediënten kost om en nabij 7 euro.
Anderzijds, de gemaksmixen (waarbij je zelf alle verse ingrediënten nog toevoegt) zijn gewoon absurd duur. Een eenmalige investering in een aantal potjes kruiden en specerijen en je hoeft nooit meer € 1,49 neer te leggen voor een mix voor chili con carne.
Gezond eten kan altijd, ook als je een klein budget hebt. Convenience is duur.
Tijd dus voor een mindswitch!

Vraag creëert aanbod
Deze stelling werd met uitgestreken gezicht en droge ogen geponeerd. Sorry hoor, wie gelooft er nu nog in sprookjes?
Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de consument ooit gevraagd heeft om 25 variaties vruchtenyoghurt. Of om Dora, K3 of Spiderman kinderkoekjes. Überhaupt, kinderkoekjes!!!
Laten we de verantwoordelijkheid daar neerleggen waar ie hoort. En dat is bij de marketeers van supermarkten en fabrikanten. Teams van psychologen bedenken de meest optimale indeling in de supermarkt, ooit fruit en groente gezien bij de kassa? Fabrikanten kennen de aangeboren voorkeur voor zoete smaken. Dus wordt er kwistig met suiker gestrooid.
Stellen dat “vraag het aanbod creëert” is het ontlopen van je verantwoordelijkheid als het gaat om de huidige epidemie aan welvaartsziekten. Dik en ziek is eigen schuld, u vroeg immers zelf om producten met teveel zout, suiker en andere caloriedragers zonder noemenswaardige voedingswaarde. Bullshit.

De industrie is druk bezig met “ontstapelen” en “smaaklawaai” te verminderen.
Mooi streven, verpakt in prachtige nietszeggende termen. Onder druk van de overheid wordt het gebruik van zout in allerhande producten nu eindelijk teruggedrongen. Prima.
Mag dit dan ook voor de tientallen variaties aan suiker? Elk jaar 10%, tot we weer pure smaken leren waarderen. U weet wel, de smaak die ons is afgeleerd vanwege….
En kunnen we dan kruidenmixen op de markt brengen met enkel een klein beetje zout en heel veel lekkere specerijen? En gehakt zonder papiervezels? En koekjes gewoon met roomboter?
De industrie heeft hier weinig baat bij. Ontstapelen betekent meer duurdere ingrediënten gebruiken, wat weer betekent dat alles duurder wordt en de industrie minder winst maakt.

Maar: dit laatste is ook jouw verantwoordelijkheid. Want: ben jij bereid meer te betalen voor betere kwaliteit? Zolang wij in NL ons voedsel nog steeds te duur vinden hoeven we van fabrikanten en supermarkten geen inspanning te verwachten.
Voor niets gaat immers de zon op.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s